s e a s o m

วันนี้ได้เจอเธอโดยบังเอิญ...
และเธอก็คงไม่คิด...ว่าจะเจอฉันโดยบังเอิญ...เช่นกัน

นับจากวันที่ฉันตัดสินใจให้ความสัมพันธ์ครึ่งๆ กลางๆ ของเราจบลง
เธอก็เหมือนจะเป็นฝ่ายที่คอยหลบหน้าฉันตลอด
ทั้งๆ ที่การบอกลาครั้งนั้น ฉันต้องเจ็บช้ำทุรนทุราย...
เพราะเป็นฝ่ายที่ต้องบอกลาทั้งๆ ที่ยังรัก...
ในขณะที่เธอนั้นไม่รู้สึกรู้สา เพียงกระหยิ่มเมื่อความเย็นชาที่เธอให้กับฉัน
บรรลุเป้าหมายของมัน...

ฉันพยายามให้มันจบลงด้วยดี...
ที่ไม่ติดต่อไปไม่ได้แปลว่าไม่คิดถึง
แต่ไม่อยากให้เธอต้องลำบากใจ หากว่าเธอกำลังอยู่กับใครคนนั้นของเธอ
พร้อมไปกับ...สงสารตัวเอง ที่ต้องทรมาน
หากปลายทางตอบรับมาด้วยความว่างเปล่า...

เวลาผ่านไป...ฉันทำใจได้
ความคิดถึงไม่ได้เป็นความทรมาน
แต่มันคือช่วงเวลาดีๆ ที่เคยมีกัน
ในใจฉัน...ยังคงมีเธออยู่
แต่ฉันรู้ตัวเอง...ว่าฉันคงไม่มีวันกลับไปเป็นอย่างเดิมแน่ๆ แล้ว

ที่เราเจอกัน...
เธอในวันนี้ ต่างจากคนที่เคยเย็นชาเมื่อครั้งก่อนนั้น
ต่อหน้าใครๆ...เราเหมือนคนคุ้นเคย
และเมื่อเหลือแค่ "ระหว่างเรา" เราคือ "คนเคยคุ้น"
แต่ไม่ว่าเธอจะรื้อฟื้นช่วงเวลาที่เรามีกัน
บอกกับฉันว่าคิดถึงแค่ไหน...แคร์ฉันแค่ไหน...หวงที่ฉันไปไหนกับใครๆ
แต่คำหวาน และ "ทุกอย่าง" ที่เธอ "พยายาม" ทำอยู่นั้น
เป็นลูกไม้เก่าๆ ที่ทำให้ตะกอนที่อยู่ก้นบึ้งมันกระเพื่อมแค่เพียงนิด
นิดเดียวจริงๆ

เธออาจจะมั่นใจเหลือเกิน ว่าฉันยังคงเหมือนเดิม
จริงๆ แล้ว มันก็ไม่ผิดหรอก...
ในใจฉันยังคงมีเธออยู่...

เพียงแต่ที่ๆ เธอเคยยืน...ตอนนี้มันเป็นของคนอื่นไปแล้ว

ก็เท่านั้นเอง